COLUMN: De stofzuiger maakt de man

Have A Nice Life is de ViBeS-column van Axelle, een thirty-something West-Vlaamse in Antwerpen, over alles wat haar bezighoudt in het leven. Dat leven heeft ze absoluut niet helemaal figured out, maar ze leeft wél met de intentie om overal het beste van te maken en consequent op zoek te gaan naar het gouden randje (ver te zoeken of niet). Ontdek haar scherpe, soms licht ironische, maar altijd eerlijke kijk op de alledaagse dingen die we zeggen en wat we eigenlijk bedoelen.

De stofzuiger maakt de man

Even een tip onder ons, ladies. Ben je aan het daten? Check zijn stofzuiger. Echt.

Blijkbaar evalueren we “boyfriend potential” tegenwoordig op het soort zuigtuig dat ergens in zijn kast stof staat te vergaren.

Een stofzuiger liegt niet.

Als je voor het eerst zijn appartement binnenwandelt, kan er veel in scène gezet zijn.

Het intellectueel-literaire boek op zijn nachtkastje. Terwijl hij al jaren geen pagina meer gelezen heeft, maar wel elke avond uren conspiracytheorieën uitspit op TikTok.

Een plant die angstvallig in leven gehouden wordt en dus gisteren nog snel water kreeg, na drie weken droogte.

Een gitaar nonchalant tegen de muur. In werkelijkheid raakte hij zelfs niet door de lessen notenleer.

Een kookboek dat “kan koken” suggereert, terwijl de Deliveroo-bezorger zijn voornaam kent en weet dat hij geen champions lust.

Maar een stofzuiger? Die ensceneer je niet voor een date.

Die staat daar waar hij altijd staat. En die verraadt zijn routine. Of het gebrek eraan.

De stofzuiger dus.

De man met de gigantische, industriële stofzuiger bijvoorbeeld. Zo’n ding dat eruitziet alsof het ook op een kleine bouwwerf kan worden ingezet.

Je zou kunnen denken: ok, iemand die properheid ernstig neemt.

Maar meestal is het compensatie.

Ik ga hem niet vergelijken met Jeffrey Dahmer maar dit is iemand die weet wat er op zijn vloer belandt. En dat hij grof geschut nodig heeft om het weer proper te krijgen.

Dan heb je de man die niet weet welke stofzuiger hij heeft. Vaak ook niet weet waar die staat.

Run, girl.

Meestal hebben we hier te maken met een erfstuk. De moederlijke bijdrage aan de uitzet van zoonlief.

Een manchild.

En afhankelijk als hij is, rekent hij op zijn mama voor de was en de plas. Als je geen zin hebt om zijn nieuwe “moeke” te worden, dan weet je genoeg.

Over naar de robotstofzuiger.

Geen dealbreaker. Ik begrijp het. Efficiënt. Praktisch. Modern.

Maar er is iets onsexy aan een man die languit in de zetel ligt terwijl zijn robotslaafje zijn kruimels achterna rijdt. Als hij deze mini-huishoudtaken al moet outsourcen, wil je niet weten wat er gebeurt bij grotere rommel.

Wat gebeurt er met kruimels die buiten het robotuurrooster vallen? Ruimt hij ze op? Of kijkt hij ernaar en denkt hij: “Dat lost zichzelf wel op.”

Geprogrammeerde passiviteit. Met laadstation.

Maar een man met een steelstofzuiger.

Daar zit iets in.

Die hangt netjes aan de muur, in het kuiskot. Zichtbaar. Klaar voor actie. Altijd opgeladen.

Deze man weet: rommel gebeurt. Plots. Ongepland. En dan sta je recht. Je wacht niet tot iemand anders er last van krijgt. Steelstofzuiger dabei. Problem solved.

Noem me gerust een snob. Maar als er “Dyson” op staat…

Panty drops.

De Dyson-man is my kind of guy.

Ik besef hoe dit klinkt. Alsof ik het datepotentieel van een man enkel en alleen meet aan de hand van zijn huishoudtoestel.

Maar het gaat niet over de stofzuiger zelf.

Het gaat over hoe iemand omgaat met zijn kruimelcrimes.

Of hij ze ziet. Of hij ze laat liggen. Of hij hoopt dat iemand anders ze opruimt.

Zo leer je iemand kennen.

Niet in zijn grote verhalen. Niet in zijn zorgvuldig geënsceneerde appartement (dat trouwens té netjes oogt voor een doordeweekse dinsdag).

Maar in hoe hij reageert op banale huishoudelijke rampen wanneer niemand kijkt. Op gemorste chiazaadjes bijvoorbeeld.

En ja, dat random toestel in de hoek geeft iets prijs. Niet alles.

Maar genoeg.

Ik zoek geen perfectie. Dat is saai.

Maar een man die zijn eigen rommel ziet en denkt: “even fixen” en naar zijn Dyson grijpt?

Die komt gevaarlijk dicht in de buurt.

Dus lieve Dyson-boys, have a nice life!