Wordt huppelen in 2026 het nieuwe wandelen? En is Paul Jambers zelfs op zijn 80e weeral een pionier?

Het begint als een grapje in een TV-show. Paul Jambers, 80 jaar intussen, vertelt in Vrede op Aarde dat hij elke dag een half uur huppelt. Niet wandelt. Niet jogt. Huppelt. De studio lacht. De andere gasten Gloria Monserez en An Miller gniffelen. En Paul kijkt ernstig. “Het is een belangrijke oefening,” zegt hij, “voor mijn botten, voor mijn lichaam. Ik ben het enige dat ik heb.”

Eerst moet je lachen. Daarna denk je: wacht eens even.

(c) VTM - 25 augustus 2025

Jambers, de pionier?

Paul Jambers heeft altijd al iets met timing gehad. Met het onverwachte. Met scherpzinnigheid die pas later binnenkomt. In de jaren 90 bracht hij verhalen op tv die niemand anders durfde te tonen: over mensen aan de rand, over liefde, verlies, schaamte, identiteit. Hij was lang voor sociale media al de man die gewone mensen aan het woord liet met hun onuitgesproken verdriet, open zenuwen en alles daartussen.

Jambers pionierde in hoe we naar mensen keken. Nu, op zijn tachtigste, doet hij dat opnieuw. Met zijn voeten. Huppelend door het park. En opnieuw moeten we even schakelen voor we het begrijpen.

Wat als hij weer gelijk heeft?

Huppelen is de minst performante, meest speelse vorm van bewegen. Je wint er geen Strava-badges mee. Je gaat er niet sneller mee vooruit. Je doet het niet om indruk te maken. Je doet het gewoon… omdat het goed voelt.

En dat maakt het radicaal. Want we zijn het ontwend: bewegen zonder doel. Spelen zonder schaamte. En net daar maakt Jambers opnieuw een punt zonder er woorden aan vuil te maken.

Performance expert Anouk Doore

Wat zegt de wetenschap?

We checkten het bij Anouk Doore, performance expert die gespecialiseerd is in natuurlijke beweging, genetisch zijn we nog steeds geprogrammeerd om te bewegen. Ze lacht wanneer we het woord “huppelen” laten vallen. “Ik vind dat geweldig,” zegt ze. “Huppelen is zo’n mooi voorbeeld van wat ik mensen probeer terug te geven: lichtheid, coördinatie, speelsheid, vertrouwen in je lichaam. En ja, het is ook fysiek gewoon slim.”

Volgens haar is het perfect verdedigbaar als je kijkt naar de voordelen:

• Huppelen versterkt je botten, doordat je je skelet ritmisch belast.

• Je evenwicht verbetert, wat het risico op vallen drastisch vermindert.

• Je hart- en bloedvaten krijgen een zachte cardio-oppepper.

• En (niet onbelangrijk) je stemming knapt er instant van op.

“De meeste mensen stoppen met spelen ergens in de puberteit,” zegt Anouk. “En dan verliezen ze het gevoel dat beweging plezier mag maken. Jambers herinnert ons eraan dat het nooit te laat is om dat terug te vinden.”

Moet iedereen nu gaan huppelen?

Ja. Of neen. Je kiest het vooral zelf. En wat dit verhaal wél doet, is ruimte maken voor een alternatief. Voor een andere blik op gezondheid, ouder worden en vitaliteit. Eén die niet draait om cijfers of verplichtingen, maar om plezier, verbinding en eigenzinnigheid.

Het mooie is: het hoeft niet veel te zijn. Huppelen van de keuken naar de living. Tussen twee bomen. Van stoep tot straat. Of in gedachten. Het gaat niet om wat je doet, maar om hoe licht je het durft nemen.

Je doet het niet alleen voor jezelf

Natuurlijk zullen mensen kijken. Je huppelt, tenslotte. Dat past niet in het dagelijkse stratenplan van de volwassen wereld. Verwacht gefronste wenkbrauwen, nieuwsgierige blikken. Maar let op wat er daarna gebeurt: ergens in die blik verschijnt vaak een glimlach. Een tikje verwondering. Een vonkje. Huppelen is besmettelijk, niet als gewoonte, maar als gevoel.

Dus ja, je doet het voor jezelf. Voor je lijf, je botten, je hart. Maar je doet het ook een beetje voor de mensen die het zien. Voor wie stiekem denkt: mag ik dat ook nog? En dan plots beseft: ja, eigenlijk wel.

De pionier met de knieën van een kind

De man die ons vroeger liet kijken naar het rauwe leven zoals het is, laat ons nu zien hoe het ook kan zijn. Paul Jambers, opnieuw een pionier, dit keer niet met een microfoon, maar met twee voeten die van de grond komen.

Wie weet is huppelen wel de nieuwe mindfulness. Of gewoon een manier om het leven iets minder serieus te nemen. "De huppelaars : Wie zijn ze? Wat doen ze? Wat drijft hen?" zou zomaar een intro kunnen geweest zijn van zijn befaamde Jambers-reportages.

PS: Heb jij al gehuppeld vandaag?