Zes dagen zonder bereik “Into The Wild”

Waarom mensen hun gsm thuislaten en met een rugzak door Lapland trekken onder begeleiding van Ben Sansen.

Ergens boven de poolcirkel stapt een kleine groep Vlamingen door de Zweedse fjäll. Het is koud. De rugzak weegt door. De dagen zijn lang genoeg om je benen te voelen en stil genoeg om je hoofd te horen.

Onder hen zitten mensen die thuis doorgaans veel verantwoordelijkheid dragen. Mensen die gewend zijn om beslissingen te nemen, agenda’s te vullen, teams te trekken, klanten gerust te stellen, patiënten te helpen of bedrijven draaiende te houden. Mensen ook die weten hoe verleidelijk het is om altijd beschikbaar te zijn.

Hier lukt dat even niet.

De gsm is uit. De inbox blijft dicht. Er is niemand die snel nog iets vraagt. Niemand die een meeting inplant op een onmogelijk uur.

Er is alleen de groep, het landschap, de rugzak en de stilte die eerst ongemakkelijk voelt en daarna iets zachter wordt.

Welkom bij Into The Wild, een zesdaags personal leadership programma in Zweeds Lapland. Deelnemers stappen gemiddeld 15 kilometer per dag met een rugzak van 16 kilo, slapen in tenten en hutten en werken onderweg rond persoonlijk leiderschap. Kernwaarden, belemmerende overtuigingen, mindset en een persoonlijk mission statement komen aan bod. Iedereen krijgt ook een diepgaande persoonlijke coaching. Op een bepaald moment trekt elke deelnemer 24 uur solo de vallei in, onder het motto “just you and the stars”.

Wat Into The Wild interessant maakt, is dat het past in een bredere beweging. Terwijl er veel wordt gesproken over langdurig zieken, burn out, mentale klachten en altijd online stress, zie je tegelijk een groeiende groep high performers die bewust op de rem gaat staan.

De vraag die onder de druk ligt

Veel mensen die veel verantwoordelijkheid dragen, kunnen verrassend lang blijven doorgaan. Dat is vaak net hun talent. Ze lossen op, schakelen snel, trekken projecten vooruit en laten zich niet zomaar uit het veld slaan.

Tot er ergens een andere vraag begint te knagen.

Waar ben ik eigenlijk mee bezig?

Die vraag komt zelden op het perfecte moment. Ze verschijnt tussen twee vergaderingen door, tijdens een vakantie waarop het hoofd maar niet tot rust komt, of ’s nachts wanneer alles stiller is dan overdag. Meestal duw je ze weer weg. Er is werk. Er is altijd wel iets dat dringender lijkt dan even eerlijk naar jezelf luisteren.

In Lapland is er weinig om je achter te verstoppen.

Wie daar stapt, merkt al snel dat de natuur niet onder de indruk is van je functietitel. De wind vraagt niet naar je omzet. Een zware rugzak maakt geen onderscheid tussen een CEO, een chirurg of een accountant.

Dat is net de kracht van zo’n reis. Alles wordt eenvoudiger, en daardoor komt veel scherper binnen wat thuis vaak verstopt zit onder drukte.

Wat draag ik mee dat niet meer van mij is? Wat mis ik, terwijl ik zogezegd alles goed op de rails heb? En leef ik nog volgens wat ik belangrijk vind?

De luxe om niet gestoord te worden

We noemen bereik vandaag bijna automatisch een voordeel. Een hotel zonder wifi krijgt slechte reviews. Een trein zonder stabiele verbinding voelt als een persoonlijk affront. Zelfs tijdens een wandeling nemen we vaak nog een podcast, een telefoontje of een playlist mee.

Into The Wild draait dat om. Zes dagen offline zijn wordt daar geen ongemak, maar een voorwaarde om ergens te geraken. Niet op de kaart, maar in je hoofd.

Wie voortdurend bereikbaar is, leeft al snel in reactie op anderen. Je antwoordt, plant, corrigeert, redt, sust, stuurt bij. Voor je het weet, is je dag voorbij en heb je vooral het leven van iemand anders georganiseerd.

In Lapland valt die laag weg. Dat kan confronterend zijn. De eerste uren zoekt je hand misschien nog naar een telefoon die er niet is. Daarna komt er ruimte. Voor vermoeidheid die je al langer voelde. Voor gedachten die eindelijk een zin mogen afmaken. Voor inzichten die niet in een notitie app geboren worden, maar ergens onderweg, wanneer je al een uur niets hebt gezegd.

Een deelnemer omschreef het achteraf zo: “Waar ik écht het meeste schrik voor had, bleek achteraf de grootste openbaring. Het was zalig om me één te voelen met mezelf en de natuur.” Dat zegt Roel Fleerakkers, partner bij ACS Accountants.

Terug naar wat klopt

De getuigenissen van eerdere deelnemers klinken opvallend persoonlijk. Sabine De Meuter, coach bij Rewire2Live, spreekt over “tranen in de ogen van geluk” en over het gevoel terug helemaal zichzelf te zijn. Prof. Dr. Kristoff Corten, orthopedisch chirurg bij ZOL Genk, zegt dat de reis hem hielp zijn kernwaarden terug te vinden. “Ik leef weer volgens wat ik belangrijk vind.”

Dat laatste is misschien de kern.

Mensen verliezen zichzelf zelden in één grote dramatische beweging. Het gebeurt meestal vriendelijker. Je zegt een paar keer ja terwijl je nee voelt. Je neemt er nog iets bij omdat het nu eenmaal logisch lijkt. Je bouwt verder aan een leven dat van buitenaf klopt, terwijl je vanbinnen steeds minder vaak checkt of het nog van jou is.

En plots ben je jaren verder.

Daarom is het zo waardevol wanneer mensen met drukke levens tijd nemen om opnieuw te voelen wat klopt. Dat klinkt eenvoudig, zelfs een beetje melig, tot je beseft hoeveel beslissingen eruit voortkomen. Dirk Van Houdt van Business Center De Regio nam na afloop meer dan 30 beslissingen en bijhorende acties in zijn business en persoonlijk leven.

Het toont dat stilstaan niet hetzelfde is als stilvallen. Soms is het net de snelste weg naar heldere keuzes.

Persoonlijk leiderschap begint niet in een boardroom

Leiderschap wordt vaak geassocieerd met visie, strategie, daadkracht en communicatie. Allemaal belangrijk. Toch begint het misschien ergens bescheidener. Bij de bereidheid om jezelf niet langer te ontwijken.

Wie anderen wil leiden, moet op zijn minst af en toe durven kijken naar wat hem zelf leidt. Angst? Gewoonte? Verwachtingen? Status? Schuldgevoel? Of iets dat dieper zit en beter klopt?

Dat soort vragen stel je niet snel tussen twee agendapunten door. Ze vragen traagheid. Ruimte. Een omgeving die je uit je normale rol haalt. Misschien ook een beetje kou en een rugzak die je eraan herinnert dat je niet alles tegelijk kan dragen.

Veerle Poelmans, algemeen directeur, noemt Into The Wild “het perfecte scharniermoment” in haar leven.

Dat woord past mooi. Een scharnier maakt geen lawaai, maar het verandert wel de richting waarin iets open gaat.

Het goede nieuws zit in de keuze

Het goede nieuws aan dit verhaal is niet dat een groep mensen zes dagen door Lapland trekt. Het goede nieuws zit in de keuze die eraan voorafgaat.

Mensen met volle agenda’s kiezen ervoor om hun mentale gezondheid ernstig te nemen. Ze wachten niet tot hun lichaam of hoofd hen verplicht om te stoppen. Ze zoeken geen snelle truc om nog productiever te worden. Ze maken tijd om te onderzoeken waar hun energie naartoe gaat en wat ze ermee willen doen.

Dat is hoopgevend.

Want elke ondernemer die helderder kiest, neemt dat mee naar zijn bedrijf. Elke arts die beter voelt wat hem drijft, neemt dat mee naar zijn patiënten. Elke leidinggevende die minder op automatische piloot leeft, beïnvloedt de cultuur rond zich.

Zo ontstaan veel positieve veranderingen. Niet spectaculair genoeg voor breaking news, wel belangrijk genoeg om levens anders te laten lopen.

Misschien is dit de stille revolutie van persoonlijk leiderschap. Geen groot gebaar, geen Instagramquote boven een berglandschap. Gewoon mensen die midden in hun drukke leven zeggen: ik wil weten of de richting nog klopt.

Daarvoor trekken ze naar Lapland. Je kan zeker al beginnen met iets kleiner. Een wandeling zonder gsm. Een gesprek waarin we niet doen alsof alles prima is. Of gewoon de vraag die we te weinig stellen wanneer het druk wordt: Ben ik nog onderweg naar iets dat voor mij klopt?