“Over ballenknijpers, balans en het nut van chaos”

Over spontaniteit en routine “Sofie is freelancer en verslaafd aan reizen. Ze schrijft over ondernemen op je eigen ritme, werken op bijzondere plekken en het lef om eigen keuzes te maken. In haar columns laat ze zien dat vrijheid en werk elkaar niet uitsluiten, maar juist versterken.

Met een scherpe blik en een vleug humor neemt ze de lezer mee in haar overtuiging dat het écht mogelijk is om buiten de lijnen van de klassieke 9-to-5 een leven vol mogelijkheden te tekenen.”

De door pijn scheefgetrokken grimas die ongetwijfeld op mijn gezicht zat, lokte enkele verbaasde blikken uit bij de Sri Lankaanse surfinstructeurs. Vijf exemplaren, inclusief afgebleekte dreadlocks, zaten een twijfelachtige sigaret te roken bij de surfshack. “You ok miss?” De steentjes op het grindpad hadden dezelfde stekende ambitie als een legoblokje dat je niet had zien liggen in de speelkamer. Waarom vond

ik mezelf weer te cool om mijn Birkenstocks aan te doen deze ochtend? Ik heb maar 24 uur nodig in één of andere surftown om niet langer te geloven in het nut van schoenen. Laat die teentjes toch ademen! Niet zo fijn als een lekker briesje tussen die teentjes!

“Yes yes I am late for a meeting!” Riep ik over mijn schouder terwijl ik aan een stevig tempo mijn evenwicht probeerde houden en mijn 9 inch longboard onder mijn linkerarm klemde. Onder het mom van multitasken als de kracht van de vrouw, probeerde ik tegelijkertijd de hardnekkige witte zinkvlekken op mijn gezicht agressief weg te vegen. Liever een rood hoofd dat een witte, T-vormige tekening wanneer ik straks Google Meet openklik. Dit is wat er gebeurt als je weigert een dure water- resistente horloge te kopen voor tijdens je surfsessies. Tja, mijn surftown-alter-ego

weigert objecten vanuit de Westerse stresscultuur in de buurt te hebben wanneer ze in de oceaan zit. Wat kan ik eraan doen?

Mijn object uit de Westerse stresscultuur stond opengeklapt op de wankele tafel van de gemeenschappelijke ruimte in het hostel. België was wakker. De wekker van 7 uur was afgegaan, de mensen hadden snel een boterham in de mond gestoken met een huilende peuter op hun heup, een uur filegereden op de ring van Brussel, en zaten

klaar achter hun laptop om 8u59. Een routine is het recept voor grootsheid. Dat durven self-help boeken al wel eens beweren. Daar zit ongetwijfeld een bron van waarheid in, maar voor veel mensen dient een routine ook als de ultieme veilige haven. Gekend, vertrouwd, productief. Je zou kunnen beargumenteren dat reizen voor mij ook een soort routine is geworden. Een soort veilige haven. Ver weg van de bedreigende grijze hemel en de angstaanjagende voorspelbaarheid en standvastigheid van het thuisland. Het punt is; een routine is inderdaad belangrijk om

een soort grip en richting te kunnen behouden. Maar routine is minder rigide dan

mensen soms denken. Om een routine optimaal te kunnen benutten, is er ruimte nodig voor spontaniteit. Het was zaterdag. Joepie! Mijn professionele, digitale pennenvriendjes zaten champagne te drinken op de Vogeltjesmarkt in Antwerpen of liepen te shoppen in de Nieuwstraat in Brussel. Ik daarentegen, onderweg naar the Black Honey Café in

Ahangama, was gefascineerd aan het luisteren naar de ooggetuigenissen over de wondere wereld van de gay scene in New York. Mijn nieuwe vriend, een Burlesque danser uit Brooklyn, vertelde in geuren en kleuren over zijn leven op de meest glamoureuze planken in de wereld. In zijn ballenknijper. Sidenote: die ballenknijper droeg hij zowel op die planken als in deze straat in Sri Lanka. Als ik er zo over

nadenk, ik zag hem nooit zonder ballenknijper. Hij ratelde maar door over zijn wekelijkse shows op Broadway en het moordend tempo, de circulatie van allerlei soorten exotische drugs op weekavonden, hoe vaak hij zijn anus liet waxen en waarom dat zo belangrijk was. Over hoe hij nood had aan een ontvluchting van de New York bubbel en een yoga opleiding had gevolgd in Bali. Over hoe hij een boek aan het schrijven was over het spirituele dat volgens hem hand in hand kon gaan

met een leven al twerkend voor 10.000 mensen per week. Er was eigenlijk amper een speld tussen te krijgen. Maar eerlijk gezegd, ik kon uren naar zijn verhalen luisteren, of hij nu een ijdele pseudo-intellectueel was die dacht dat de evenaar door zijn gat liep of niet.

In mijn routine kies ik ervoor om zaterdagvoormiddag voor te behouden voor enkele uurtjes totale overgave aan het lot. Deze week heb ik twee uur met openstaande mond zitten luisteren naar een Amerikaan met een ballenknijper. Vorige week zat ik in de stoel van een Sri Lankaanse tattoo artist om een spontane matching tattoo te zetten met een Deense. Spontaniteit is veel gemakkelijker wanneer je het niet probeert te incorporeren vanuit je vertrouwde zetel. Soms moet je jezelf forceren om

alles wat als thuis voelt even los te laten om nieuwe deurtjes naar de interessante, overweldigende en fantastische complexiteit die deze wereld te bieden heeft open te laten zwaaien. Want in een ideale wereld is wat vertrouwd en huiselijk voelt iets wat je kan meedragen naar elke godvergeten uithoek van de wereld.