Gratis 5-sterren hotel in Soho London dankzij "Yeswoman" attitude

Door Sofie Dejonghe

Sofie is freelancer en verslaafd aan reizen. Ze schrijft over ondernemen op je eigen ritme, werken op vreemde plekken en het lef om andere keuzes te maken. In haar columns verkent ze hoe vrijheid en werk elkaar kunnen versterken en welke alternatieven er bestaan voor de klassieke 9-to-5. Met een scherpe blik en een vleug humor neemt ze de lezer mee in haar zoektocht naar een leven dat niet draait om regels, maar om mogelijkheden.

“Je mag gratis een week mee naar Londen met je lief, maar dat betekent wel dat je de hele week alleen bent. Zou je dat dan doen?” Dat was de hook van mijn Tiktokvideo die bijna 100.000 keer bekeken werd. Toen mijn vriend me vertelde dat hij 6 dagen later naar Londen moest voor werk, keek hij me bedenkelijk aan wanneer ik enthousiast riep “mag ik mee?”. “Je beseft toch dat ik niet samen met jou Londen kan bezoeken hé? Ik moet elke dag werken,” zei hij met opgetrokken wenkbrauw. De angst dat hij naast zijn gebruikelijke 14 uur durende werkdag en het netwerken met stoffige Engelse advocaten ook nog eens zijn vriendin zou moeten gaan entertainen sloeg hem duidelijk om het hart. Ik kruiste mijn armen “Denk je dat ik mij niet kan bezighouden daar?”.

En zo werd ik op maandagochtend wakker door een onverwachte zonnestraal die kwam spieken tussen de oubollige gordijnen. Toen ik me omdraaide in het gigantische kingsize bed moest ik even zoeken of mijn vriend er überhaupt nog in lag. Maar hij was de deur al uit. Daar lag ik dan, in SoHo, op een maandagochtend. Mijn “yes-man” mentaliteit had me in een 5-sterren hotel gebracht, waar ik niet voor betaalde. Het hotel had zijn luxepiek wel al bereikt in de jaren ’90, de tapis plein

had een scherp geurtje en het ontbijt bleek uit uitsluitend Indische gerechten te bestaan (?), maar het was gratis! Hoe zou ik deze (niet zo) doodgewone werkdag doorbrengen?

"Maar er is één ding wat van onschatbare waarde is en altijd zal blijven: uit je comfortzone stappen."

Je kan je dan afvragen, maakt het echt zoveel verschil om je female fantasy boek in Hyde Park te gaan lezen in plaats van Ter Kamerenbos Om je laptop open te klappen in een hippe Londense koffiebar waar ze de matcha lattes tegenwoordig in alle kleuren van de regenboog serveren in plaats van de Brusselse koffiebar waar die nog steeds enkel in het groen te verkrijgen zijn? Het korte antwoord hierop is waarschijnlijk: nee. Maar er is één ding wat van onschatbare waarde is en altijd zal blijven: uit je comfortzone stappen. En de bijbehorende angst leren omarmen. Want wat is uiteindelijk het ergste dat kan gebeuren? Dat het een saaie ervaring was, die je een week later toch

alweer vergeten bent? Dat je geleerd hebt dat alleen in een stad ronddolen niets voor jou is? Proficiat, je hebt jezelf alweer wat beter leren kennen!

"Want zo'n hele dag alleen zijn met je eigen gedachten... Wanneer overkomt ons dat nog eens?"

Mijn main character energy werd geactiveerd zodra mijn tenen de stoep voor het hotel aanraakten. Hoe zou ik mijn eigen Amerikaanse romcom vandaag beleven? De Carrie Bradshaw in mij was al helemaal klaar om veel te dure boetieks af te schuimen, maar ik besliste toch om mijn dag te starten met een wandeling. Niet eentje waar ik de helft van de tijd aan Google Maps gekluisterd zat, maar eentje waar ik lukraak straten insloeg die me er gezellig uitzagen. Doorheen de dag schuimde ik van schattige koffiebars, naar afgeleefde takeaway keten in Chinatown, naar Hyde Park en de omliggende onbetaalbare buurten. Mijn dag- en leesboek in de aanslag voor die kleine momentjes waarin ik, in true Gen Z style, even wou ontsnappen uit het ‘vastzitten’ in mijn eigen hoofd. Want zo’n hele dag, in een vreemde stad, alleen zijn met je eigen gedachten... Wanneer overkomt ons dat nog eens? Dat het confronterend is, staat buiten kijf. Maar de bochten waarin jouw hersenen zich wringen wanneer je langer dan 3 uur van je telefoon afblijft lossen blijkbaar ook die brain fog op.

Who knew?

Oké, toegegeven, je zal sneller lastiggevallen worden door pubers met een iPhone die hopeloos een grappige interview-stijl Tiktok willen opnemen, of nageroepen worden door werkmannen met een

blootliggende bilspleet (ik besef dat dit een zeer vrouwelijk uitgangspunt is). Maar misschien ontdek je wel dat je Londen geweldig vindt, en beslis je dat je er ooit wil gaan wonen. Misschien raak je aan de praat met de freelancer aan het tafeltje naast je en blijkt het de leukste persoon te zijn

die je ooit ontmoet hebt. Misschien wordt je wel ontdekt op straat voor je fantastische uitstraling en wordt je wereldberoemd. Misschien komt je een mimespeler tegen en besef je; dàt is mijn echte carrièrepad! Het punt is: uit je comfortzone stappen doet meestal heel wat onverwachte balletjes rollen. Zowel in de echte fysieke wereld als in je hoofd. Ook al past een bepaalde opportuniteit niet binnen het routineus plan dat je voor jezelf had opgesteld, of de specifieke doelen die je voor ogen

hebt, toch valt er iets te zeggen voor het grijpen van die onverwachte opportuniteit. Zo hou je je geest scherp, je mindset open.

Ahja, en je hebt echt geen andere mensen nodig om plezier te maken. Je moet jezelf gewoon wat beter leren kennen. Door uit je comfortzone te stappen bijvoorbeeld...