30 dagen zonder klagen? Gij zijt zot zeker.

KARELS KEERZIJDE

Er zijn dingen in het leven waar ik wél aan meedoe: mijn belastingen invullen. In stilte balen van mensen die aan sport doen. En af en toe per ongeluk mijn eigen sok opeten omdat ik dacht dat het een warme pistolet was.

Maar aan 30 Dagen Zonder Klagen? Nee. Alstublieft zeg.

Ik zit hier al drie weken in een wolk van mottenballen en existentiële vragen, en dan komt er iemand af met een “RISE-model” en een certificaat alsof ik op taalbad geweest ben in mijn eigen hoofd.

Blue Monday = mijn Superbowl

Ik wacht élk jaar op Blue Monday zoals anderen wachten op Tomorrowland: met snacks en een goed humeur dat traag afbrokkelt tot mijn favoriete versie van mezelf : een brompot met slaaptekort en rugpijn van het niets doen.

En dan komt er dus iemand af met een positiviteitscampagne.Met een naam die klinkt als de bijsluiter van een antiklaagpil.

“Dertig keer per dag klagen,” zeggen ze. Wel, sorry dat ik mijn quota wél haal. En met flair.

Ik ben niet hier om te groeien. Ik ben hier om lichtjes te zeuren over het weer, de prijs van krabsla, de moderne mens, mijn printer, podcasts over productiviteit, en het feit dat ‘snoep tomaatjes’ nu blijkbaar een snack zijn.

“Je moet 15 minuten per dag reflecteren”

Luister. Ik reflecteer al de hele tijd. Over hoe het zover is kunnen komen dat ik in een maatschappij leef waar mensen hun bureau opladen met kristallen en hun emoties op Pinterest zetten. Mijn spiegelbeeld heeft al burn-out van al mijn reflecties. Laat mij gewoon 15 minuten staren naar een muur. In stilte. Met een frons. Zoals God het bedoeld heeft.

William Boeva is ambassadeur, KBC doet mee…

Ja, dan weet je dat het ernstig is. Eens benieuwd wat mijn bank zegt als ik op hun app een klacht probeer in te dienen over “te veel good vibes in het universum”.

RISE?

Wat is dat zelfs? Klinkt als een yogaretraite in een kelder zonder wifi.

Recognize – check.Ik klaag. Constant.

Investigate – waarom? Omdat de wereld een soep is.

Solve – een koekje eten lost veel op.

Encourage – mezelf, om niet te flippen als mijn trein weer afgeschaft is.

Voilà. Ik heb het systeem perfect begrepen. Geef me mijn diploma.

Ik doe dus níét mee.

Sterker nog, ik overweeg een tegencampagne: 30 Dagen Constructief Morren™ Met dagelijkse thema’s als:

• Maandag: mild mokken over muffins die te droog zijn

• Dinsdag: onderdrukte woede over mensen die “groetjes” zeggen in vergaderingen

• Woensdag: het wekelijks moppermoment over draadloze oortjes die ergens zijn behalve als je ze niet nodig hebt

En op dag 30… is het gewoon weer maandag. Zoals het hoort.

Maar bon. Veel plezier ermee hé.

Zet uw pet op, haal uw diploma af, doe een reflectie-oefening in uw journal met linnen kaft. Ik zal hier zijn. Aan mijn bureau. Met een licht geïrriteerde blik en een boterham met kipcurry die net op de grond is gevallen.

Want iemand moet het evenwicht bewaren.

Groeten,

Karel